หยุดทำร้ายประเทศไทย รักษาสมบัติของชาติ จำเป็นต้องฆ่ากันเองด้วยหรือ
เมื่ออายุได้สิบขวบ เขาถามพ่อ “ทำไมเราต้องมีธงชาติด้วยครับ?”
พ่อถามกลับ “รู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงมีชื่อเรียกไม่เหมือนกัน?”
เขาตอบไม่ได้
พ่อว่า “เพราะเราทุกคนเกิดมาไม่เหมือนกันเลยสักคน ประเทศก็เหมือนกัน ประกอบด้วยผู้คนที่มีเชื้อสายต่างกัน จึงต้องเรียกต่างกัน ธงชาติก็เหมือนชื่อนั่นเอง”
“ถ้าคนเราทุกคนไม่เหมือนกัน แต่ละคนก็ต้องมีประเทศของตัวเองสิ”
“ทำอย่างนั้นก็ได้ แต่โลกก็จะมีประเทศมากเกินไปซิลูก คนที่มีหน้าตาเผ่าพันธุ์คล้ายกันจึงร่วมประเทศเดียวกัน ทำให้การดูแลง่ายขึ้น”
เขาไม่เข้าใจสิ่งที่พ่ออธิบาย
“ทำไมพ่อจึงเป็นทหารครับ?”
พ่อตอบ “เมื่อลูกเป็นเจ้าของสมบัติชิ้นหนึ่ง ลูกก็ต้องรักษา ประเทศก็เหมือนกัน ต้องมีใครสักคนที่ช่วยรักษามัน”
“ในเมื่อประเทศเป็นของคนหลายๆ คน ทำไมต้องเป็นหน้าที่ของเราพวกเดียวล่ะครับ?”
พ่อไม่ตอบ
เมื่อเขาอยู่ในวัยของพ่อ เขานำกองทหารลาดตระเวนสนามรบลำน้ำชีในสงครามนาม กบฏบวรเดช เป็นการรบในพื้นที่ที่พวกเขาค้นเคย ต่อสู้กับผู้คนที่พวกเขารู้จัก เครื่องบินปูทางด้วยระเบิดล่วงหน้าไปก่อนแล้ว เขาเห็นเงาร่างของฝ่ายกบฏหลายคน เขาสั่งให้ยิง เหล่าทหารหนุ่มรับคำสั่งของเขา ลั่นไกครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาหยุดยืนหน้าหลายร่างที่นอนจมกองเลือด ฝ่ายตรงข้ามสูญเสียอย่างหนัก และถอยร่นไปอย่างสับสน แต่อาจสับสนน้อยกว่าเขา!
“เมื่อลูกเป็นเจ้าของสมบัติชิ้นหนึ่ง ลูกก็ต้องรักษา ประเทศก็เหมือนกัน ต้องมีใครสักคนที่ช่วยรักษามัน”
พ่อไม่ได้บอกเขาว่า หากการรักษาสมบัติชิ้นนั้น จำต้องเข่นฆ่าพี่น้องร่วมชาติเดียวกัน ยังควรรักษามันไว้ไหม?
ลมพัดธงชาติผืนหนึ่งผ่านหน้าเขาไป
ธงที่ขาดเป็นริ้ว…
(จากนวนิยาย ปีกแดง บทที่ 12 ตีพิมพ์ครั้งแรก 2544)
Credit: พารณ @ ราชดำเนิน,พันทิพ
Tags: Inmymind, ตีพิมพ์ครั้งแรก 2544, นวนิยาย, บทที่ 12, ปีกแดง, รักษาสมบัติของชาติ, หยุดทำร้ายประเทศไทย
